تا حالا شده نصف شب حالت بد بشه؟ یا یه روز از همه دنیا خسته باشی؟
اولین کسی که میاد سراغت کیه؟
احتمال زیاد جوابش یه نفره؛ مامانت.
جالبه که خیلی وقتها انقدر به بودنش عادت کردیم که زحمتهایی که برامون میکشه دیگه به چشممون نمیاد. فکر میکنیم این کارها وظیفهشه؛ غذا درست کردن، لباس شستن، منتظر موندن تا برسیم خونه، دعا کردن برامون... اما واقعاً اینطوریه؟
اسلام یه جواب قشنگ برای این سؤال داره.
خدا توی قرآن میفرماید:
یعنی خدا خودش یادمون میاندازه که پشت لبخندهای مامان، کلی سختی و از خودگذشتگی بوده.
گاهی فکر میکنیم احترام یعنی روز مادر یه کادو بخریم و تموم.
نه...
احترام یعنی وقتی خسته از سر کار یا خونهداریه، یه لیوان چای براش ببری.
یعنی وقتی صدات میکنه، با اخم نگی: «الان!»
یعنی گاهی گوشی رو کنار بذاری و فقط چند دقیقه باهاش حرف بزنی.
باور کن همین کارهای کوچیک، بیشتر از یه هدیه گرونقیمت دلش رو شاد میکنه.
پیامبر اکرم (ص) فرمودند:
«بهشت زیر پای مادران است.»
یعنی اگر دنبال رضایت خدا هستی، یکی از نزدیکترین راهها اینه که دل مادرت رو نشکنی.
- هر روز حداقل یک بار از مادرت تشکر کن.
- بدون اینکه بگه، یه کاری از کارهای خونه رو انجام بده.
- اگر ناراحتش کردی، غرورت رو کنار بذار و عذرخواهی کن.
- هر از گاهی بغلش کن و بگو: «مامان، دوستت دارم.»
- برای سلامتی و خوشحالیش دعا کن.
راستش رو بخوای، هیچکدوم از ما نمیتونیم زحمتهای مادر رو جبران کنیم. اما میتونیم کاری کنیم که خستگیهاش کمتر بشه و دلش گرمتر.
شاید فردا فرصت گفتن «ممنون مامان» نباشه.
پس اگر الان کنارت هست، همین امروز بهش بگو که چقدر دوستش داری؛ چون بعضی از آدمها، وقتی قدرشون رو میفهمیم که خیلی دیر شده.
