خداوند...
خدا آن حقیقتی است که پیش از هر آغاز بود و پس از هر پایان خواهد بود؛
همان که اگر همه درهای دنیا بسته شوند، درِ رحمتش همیشه باز است.
او بیآنکه دیده شود، از رگ گردن به ما نزدیکتر است؛
خطاها را میبخشد، اشکها را میبیند، دعاها را میشنود و امید را در دلهای شکسته زنده میکند.
چه زیباست که تکیهگاهمان خدایی باشد که قدرتش بینهایت، رحمتش بیکران و محبتش بیپایان است؛
خدایی که هرگز بندهاش را فراموش نمیکند و حتی در سختترین لحظههای زندگی، آرامش را در دلِ یادکنندگانش قرار میدهد.
«خدایا، تو برای دلهای خسته، آرامشی؛ برای ناامیدان، امیدی؛ و برای بندگانت، مهربانترین پناهگاهی.»
