گمگشته
حال خوب، واژهایست که دیگر من، تو، و حتی وطنم...
آن را از اعماقِ قلبمان حس نکردهایم.
بهراستی زندگی همین بود؟
باورهای کودکیام، اکنون در برابر این واقعیت، چقدر رنگ باختهاند...
گویی زندگی در گمانِ کودکانهمان،
پر از رنگهای قشنگ بود،
اما حالا، جز سیاهی،چیز دیگری نمیبینیم.
قلم نیز از توصیف این حجم از غم، در وجودمان، ناتوان است.
گمگشتهایم...
زِ خود، زِ زندگی...
گویی کودک بازیگوشِ درونمان، در میان این هیاهو گم شده،
و از او، خبری نیست.
چرا دیگر هیچچیز، از اعماقِ وجود ما را را شاد نمیکند؟
چرا شادی به ما خیانت کرد، و غم، عاشق و شیفتهی ما شد؟
چرا نجوایمان به گوشِ آسمانها،
به گوشِ آنکه ما را آفرید، نمیرسد؟
چرا... چرا... چرا...
و هزاران چرای دیگر...
غم پایان نمییابد،
اما روزنههای امید، هنوز در قلبمان زندهاند...
به امید طلوعِ صبحی شادتر.
