تا گذشته را رها نکنی، آینده درهایش را به رویت باز نمیکند...
رها کردن گذشته به این معنا نیست که اتفاقاتش را فراموش کنی یا وانمود کنی هرگز وجود نداشتهاند. یعنی اجازه ندهی زخمهای دیروز، تصمیمهای امروزت را هدایت کنند.
وقتی ذهن مدام درگیر حسرت، خشم، خیانت یا اشتباهات گذشته باشد، انرژی روانی لازم برای ساختن آینده را از دست میدهد.
در چنین شرایطی، حتی فرصتهای خوب هم از پشت فی لتر ترس و بیاعتمادی دیده میشوند.
پذیرش گذشته، به معنای تأیید آن نیست؛ بلکه یعنی قبول کنی که دیگر قابل تغییر نیست. از دل هر تجربه میتوان درسی بیرون کشید، اما لازم نیست تا ابد بار آن را به دوش کشید.
