«در میان غوغای این جهان، من ایستاده ام؛ تنهایی ای که نه از نبودِ آدم ها، که از نبودِ معناست. انگار تمام عمر، تنها برای تماشای گذارِ سایه ها بر دیواره ی تنهایی ام، زمان خریده بودم.
خسته ام از این تکرارِ بیپایان؛ از لبخندهایی که پشتِ ماسکِ روزمرگی پنهان شده و از چشم هایی که میبینند اما نمیبینند. عمر، مثل دانه ای است که از میان انگشتانِ بیرحمِ زمان، در سکوت فرو میریزد و من... من هنوز در جستجویِ معنایِ آن اولین نگاهِ صادقانه، در میانِ این ازدحامِ بیروح، ایستاده ام.»🖤🖤🖤
