بچه های طلاق🙃

وقتی جوابتو نمیدم ازت نترسیدم فقط نمیخوام وقت با ارزشمو برای حالی کردن توی نفهم حروم کنم اگه میخواستی بفهمی سری اولی قانع میشدی

دختر دیروز مادر امروز

سیزده پنجاه و رحمانی صرفا یه عدد و یه اسمن ربطی به سال تولد یا فامیلی نداره

-نیازیبهدراگنیستخوبیکردنخودشباعثتوهمه؛

خدایا هرکس هرچیزی برای من خواست اول همون چیزو به خودش بده🤲🏻 چند گروه از کاربرا با من بحث نکنن چون هیچ جوره با من به تفاهم نمیرسن: ۱_ اونایی که وجود بیماری های روانی رو تکذیب میکنن ۲_ اونایی که فکر میکنن با گفتن یه سری شعار و حرفای بی منطق روشنفکر به نظر میان ۳_ اونایی که به ادیان ابراهیمی توهین میکنن «اسلام و مسیحیت هردو به یه اندازه برای من محترمن» ۴_ اونایی که حقوق زن رو تو حمالی زن برای مرد میدونن✍️ تو این سایت سعی میکنم فقط از مشکلات زندگیم حرف بزنم و هیچی از چیزای خوب و خوشی های زندگیم نگم چون حسود اینجا زیاده و من حوصله چشم خوردن یا این که حسودها بیان بگن فیکی ندارم خودمو بدبخت نشون میدم تا کسی مزاحمم نشه پس خیال نکنید در واقعیت خیلی بدبختم ✅ دوست دارم هم مسلمون🌙باشم هم مسیحی✝️ با بحث کردن با من نمیتونی عقاید و نظرات منو عوض کنی اگه دیدی تو بحثی جوابتو ندادم بدون در حدی نبودی که جوابتو بدم😏

«بزرگ میشی یادت میره » اما با بزرگ شدن فراموش نکردم فقط بهتر از قبل درک کردم !️

من از یک شکست عاشقانه می آیم . بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند .شکست نه برای پنهان کردن است نه برای پنهان شدن .می گویند از صبح بنویس . از آفتاب و من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت . باران پنجره ی چشمانم را شسته است . همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدم های خوشحال . اما من گمان می کنم این خیلی خوب است ک نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم .بی ستاره ام و زرد با طعم معطر پاییز .ک حضورش تنها معجزه ی لحظه های تنهایی من است . قیمت وفا شاید گران تر از آن بود ک بهانه ی دوست داشتنی زندگیم از عهده ی داشتنش بر آید . سقف اعتماد تعمیری ست . مدام چکه می کند .آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او ک باید پر باشد خالی ست .نمی توانم باورش کنم نه رفتنش و نه ماندنش را .مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه ی تولد حقایق غم انگیزی ک درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند . خلاصه غم سنگینی ست اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد . اما همیشه حق با برنده ها نیست . می شود در عین بازنده بودن سر بلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد . قرار بود حقیقت را بگویم سخت ست . بی علاج ست . دانستنش آدم را کم کم می کشد . گریه ی شبانه می آورد . اما همین است خبر کاملا ناگوار و واقعی ست ....اون یکی رو جز من داشت ....سکوت می کنم تا ب خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی بر باد رفته ام آبرومندانه باشد . گریه می کنم باشکوه . مثل اقیانوس . بلند مثل اورست . او نمی شنود و نمی داند که ماه . خوشبختی مشترک همه ی بی ستاره هاست . یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر آشفته ی من است .... چی کار کرد این دل سادم .... که از چشم تو افتادم ؟؟؟ ...اینقدر روز و شبامو خونه ی ستاره کردی.... ک ب یادم نمی مونه نامه هامو پاره کردی....