تو می آیی

تو می آیی

و غم، یکیک، پشت در میماند

انگار نه انگار که دنیا

رنگی دگر داشت

دل، بیتو اما،

همچون قفسی بود که در آن

جز خاطره، چیزی نفس نمیکشید

و تو،

با یک نگاه،

قفل سکوتش را شکستی