مردِ تنها

من مردِ تنها و مغرورِ شب هام

که زخماشو پنهون میکنه تو تب هام

کم میارم اما نمیریزم زمین

غرورم سپر میشه جلوِ ضرب هام

دلمو به هر کسی وا نمیکنم

کلیدِ دلم نیست توی دستِ هرکسی

کم یابم، هرکی رسید به من، از آتیش گذشت

من ساده نمیذارم کسی بشه هم گام