در قیامت، عابدی را دوزخش انداختند
هر چه فریادش، جوابش را نمی پرداختند
داد میزد خواندهام هفتاد سال، هر شب نماز
پس چه شد اینک ثوابِ آن همه راز و نیاز
یک ندا آمد چرا تهمت زدی همسایهات
تا شود اینگونه حالت، این جهنم خانهات
گفت من در طول عمرم گر زدم یک تهمتی
ظلم باشد زان بسوزم، ای خدا کن رحمتی
آن ندا گفتا همانکس که زدی تهمت بر او
طفلکی هفتاد سال، جمع کرده بودش آبرو