یه سوال ، دوست دارم نظر همه رو صادقانه بدونم .
من خودم پسرم . وقتی بحث بعضی از ، دقت کنید ، نگفتم همه ، گفتم بعضی از ، دخترا ی بالای سی سال میشه ، من خودم یه چیزی میاد تو ذهنم .
ببینید همه ما میدونیم که دخترا از همون سن 18 19 سالگی ، براشون خواستگار میاد ، خب خیلی ها هم توی همون بازه 22 تا 25 27 سالگی ازدواج میکنند.
من گاهی حس میکنم بعضی از دخترا که تا سی سالگی مجرد موندن ، مثل اکثریت دخترا زمانی که سنش کوچکتر بوده ، دنبال یه پسر بوده که از نظر خودش ، همه چیز تمام باشه ، ظاهر قد پول اخلاق تحصیلات و...، اما به هر دلیلی اون پسره نیومده تو زندگی ش و حالا اگه حاضر بشه ازدواج کنه یعنی به پسری کمتر ازونچه که قبلاً دنبالش بود ، رضایت بده ، ازدواجش دلی نیست ، یعنی ممکنه بعد ازدواج ، همیشه شوهر ش رو با اون مرد رویایی ش توی ذهنش مقایسه کنه و در نتیجه هیچ وقت اون عشق و محبت و اون رابطه عاشقانه ای که باید بینشون شکل بکیره ، به وجود نیاد.
اینجا این رو بگم بازم که منظور من ، این نیست که همه دخترای بالای سی اینجوری هستن ، گفتم بعضی .
من در خود فامیل یا آشنایان ، همچنین مواردی رو میبینم . دختری که زمانی که سنش پایینتر بوده ، کلی خواستگار داشته ، اما همه رو رد کرده هر کدوم به دلیلی ، یکی پول داشته اما تحصیلات نداشته ، یکی تحصیلات داشته اما مثال ظاهرش رو خوشش نیومده و...و حالا که سنش به سی و خورده ای رسیده ، میخواد زن پسری بشه که از همون خواستگارهای قبلی ش پایین تره .
حس میکنم اون پسره شاید هرگز مزه یه رابطه عاشقانه رو تجربه نکنه ، چون اون دختر ، همیشه تو ذهنش اون رو با اون مرد رویایی ش مقایسه میکنه .
نظر شما چیه ؟
