سلام من سه ساله ازدواج کردم و دوبار برای جدایی اقدام کردم یعنی به قصد جدایی برگشتم خونه پدرم ولی باز سخت بود جدابشم .همسرم برای بچه اصرار زیاد داره اما من هیچ انگیزه ای برای بچه آوردن ندارم .۹ ماه بارداری و دوسال شیردهی چیز کمی نیست .دوسال اول رابطمون فوق سمی بود .من همون دوران نامزدی و عقد پشیمون شدم از انتخابم .الان جدایی برام سخته به خودم میگم بعداز جدایی پشیمون میشم .بار دوم که ازخونه رفتم و مدتی هم برگشتم همسرم متوجه شد اگر رفتارشو درست نکنه جدامیشم وبه همین خاطر سال سوم خیلی سعی کرد بهتر رفتار کنه ولی من گاهی به شدددت ازش متنفرم و فکر میکنم دوست ندارم ازخونش بچه ای داشته باشم .ظاهراً سازگارتر شدیم ولی گاهی به خودم میگم بود بود و نبودش برام فرق نداره ..گاهی میگم کاش بمیره و نباشه اینطوری مجبور نیستم درد طلاق و تحمل کنم و این آدم هم حذف میشه از زندگیم ..من از نظر مالی مستقلم و از نظر ظاهری خوبم و گاهی میگم چرا زندگیمو باهاش تلف کنم بعد به خودم میگم شاید باقی زندگی ها هم چنگی به دل نمیزنه و چرا خودمو توی دردسر طلاق بندازم
تو که تکلیفت با خودتم مشخص نیست چرا ازدواج کردی اینا رو باید قبل ازدواج مشخص میکردین
با این توصیفت طلاق بگیری سنگین تری خواهرم
چرا دوستش نداری؟
حس میکنم بیشتر بخاطر پول منو انتخاب کرده و دوسال اول همه تلاشش رو برای اینکه منو برده خودش کنه انجام داد .از نظر مالی خودم حامی خودم هستم، عاطفی تا محبت نکنم نمیکنه .کلا آدم حساب گری هست .گفت وگو بلد نیست .ناراحت باشی ازش وبیان کنی فحاشی میکنه .بیشتر خاطرات بد دوسال اول خیلی اذیتم میکنه و بیام بیانش کنم مقصر رو خانوادم میدونه و مسئولیت رفتارش رو نمیپذیره ..تا حدی این رفتارش بهتر شده و اونی که من میخوام نیست
زوج درمانی حتما برین.تواین زمینه هزینه کن
اگه خیانتکار نیست زندگیت حفظ کن.بعد معلوم نیست بهتر بشه
مشکلات حل کنید
جای دیگه خبری نیست
زندگی ساختنیه نه خریدنی و....
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز