من آدمی هستم به شدت درونگرا ...کلا هیچ جوره با کسی دوست صمیمی نمیتونم بشم حتی بعد مدت ها دوستی
و کلا صحبت زیادی ندارم...نمیتونم بگم بخندم و شور وحال داشته باشم
من با هرکس تاحالا دوست شدم میگن خیلی سرد برخورد میکنی
هرچی میگم نه حالتمه
ولی بعد چند وقت چون هیچی بین مون رد وبدل نمیشه ارتباط قطع میشع
به تازگی با یکی دوست شدم...از قصد هرجا میریم مامانم و اینارم میگم بیان که حداقل جمع ساکت و سرد نباشه
خیلی از خودم ناراحتم
بدم میاد از خودم
چیکار کنم
درکت میکنم منم همینجوری ام الان
ولی سعی کن خودتو درست کنی
ریشه بچگی داره
بهت نحوه نشون دادن احساسات رو نشون ندادن
اتفاقا درونگراها تو روابط عمیق میشن
شاید یکم بی انگیزه و بی انرژی هستی، نمیخوام از اصطلاح افسردگی استفاده کنم ولی انگار حال دلت خوب نیست
این ربطی به درونگرایی نداره
شکرگزاری کن حالا با هر دین و اعتقادی
اول این جمله "با این وضع اقتصادی..." رو از زندگیت حذف کن
فکرکن مثلا اون دختری که تو دوره حمله مغول بوده یا تو دوره قحطی ایران یا حالا هر دوره ای خیلی وضعش خوب بوده؟
شادی رو درون خودت پیدا کن نه تو وضع اقتصادی
ببین مثلا من یه کتاب خوب میخونم شاد میشم
کارامو تموم میکنم و تحویل میدم شاد میشم
نکته اش اینه: شاد بودن رو تمرین کن
حق داری بلد نباشی وقتی همه دنیا از بیرون و درون میخواد لهمون کنه و بهمون تلقین کنه بدبخت و بیچاره و بی ارزشیم
میدونم مثل شعاره ولی اگه انجامش بدی واقعیه🌱🍃⚘
