روزگار من

تلخ است روزگار، مگر با بهانهای
پیدا کنیم دلخوشی کودکانهای

ای عشق! سر بزن به دل سنگ من که گاه
روید ز سنگفرش خیابان جوانهای

گر چشم دوختم به تماشای این و آن
میخواستم که از تو بیابم نشانهای

هرجا که خیره میشوم انگار عکس توست
ماراکشاندهای به چه تاریکخانهای

از جور روزگار کسی بینصیب نیست
دیوانهای گرفته به کف تازیانهای