تهران
نه با دست هاش درگیر نیست
بجای اشاره منو میبره سمت چیزای که میخواد منتها به اون وسیله نگاه میکنه بعد به صورت من و بعد دوباره به همون وسیله
میگن این نشونه خوبیه که نگاهش بین وسیله و مادر میچرخونه
از لحاظ حسی هم فقط همون تعادلی حرکتی و حس های عمقی هست
کلیشه و حرکات تکراری و وابستگی به وسیله یا چیز خاصی نداره