آن که

نه مرگ آنقدر تلخ است و نه زندگی آنقدر شیرین که انسان برای این دو شرفش را بدهد.هنگامى که از چيزى (زياد) مى ترسى خود را در آن بيفکن، چرا که سختى پرهيز از آن (ترسیدن از آن ) از آنچه مى ترسى بيشتر است. نهج البلاغه حکمت 175 ما وارثان درد های بی شماریم... ما گریه های چشم های انتظاریم... ما سرزمینی دور و تنها در غباریم ... ما چیزی به غیر از غم به غیر از هم نداریم... ما حسرت یک خنده ی دنباله داریم... ما خسته از این روز های بی قراریم. دنیا پر از رنج است با این حال درختان گیلاس شکوفه می دهند.