یادت باشه

عصبی.عصبی.عصبی.عصبی

یه وقتایی میشینم با خودم فکر میکنم من از کی اینقدر ساکت شدم... از کی یاد گرفتم کمتر حرف بزنم، کمتر توقع داشته باشم، کمتر دلمو نشون بدم. انگار یه جایی از مسیر زندگی، یه چیزی توی من آروم شکست، نه با یه اتفاق بزرگ، با یه عالمه چیز کوچیک که جمع شدن و من فقط نگاشون کردم و هیچی نگفتم.گاهی دلم برای اون خودم تنگ میشه،همون آدمی که سادهتر میخندید، راحتتر اعتماد میکرد و فکر میکرد همه چیز همونطوریه که نشون میدن🖤🥀

یه وقتایی میشینم با خودم فکر میکنم من از کی اینقدر ساکت شدم... از کی یاد گرفتم کمتر حرف بزنم، کمتر توقع داشته باشم، کمتر دلمو نشون بدم. انگار یه جایی از مسیر زندگی، یه چیزی توی من آروم شکست، نه با یه اتفاق بزرگ، با یه عالمه چیز کوچیک که جمع شدن و من فقط نگاشون کردم و هیچی نگفتم.گاهی دلم برای اون خودم تنگ میشه،همون آدمی که سادهتر میخندید، راحتتر اعتماد میکرد و فکر میکرد همه چیز همونطوریه که نشون میدن🖤🥀