بعضی آدما فقط وقتی قدرِ بودنت رو میفهمن که دیگه دسترسیای بهت نداشته باشن؛
برای همین، هرگز خودت رو برای کسی که بود و نبودت براش فرقی نداره، ارزون نکن.
یادت باشه که تو "گزینهیِ روی میز"ِ کسی نیستی؛ تو خودِ “میزی” که بقیه دارن دورش میچرخن. تا وقتی به آدما اجازه میدی هر وقت دلشون خواست بیان و هر وقت نخواستن برن، هیچوقت نمیفهمن که تو چه جایگاهِ پررنگی تو زندگیشون داشتی.
گاهی باید بری، نه برای اینکه انتقام بگیری؛ فقط برای اینکه به اونها فرصت بدی تفاوتِ “داشتنِ تو” با “نداشتنِ تو” رو با تمام وجودشون حس کنن.
آدمها همونقدر برای ما ارزش قائل میشن که ما به “بودنِ خودمون” اهمیت میدیم. پس اول از همه، برایِ خودت محترم باش، تا بقیه مجبور بشن برایِ تو احترام قائل بشن.»
