مگه میشه؟ مگه داریم؟ چرا دوست های من انقدر عجیبن؟ شاغل نیستن مدام می چسبن به آدم وقت و بی وقت زنگ می زنن یا توقع دارن هی بهشون توجه نشون بدی مدام ناله می کنن و فقط از خودشون میگن. حس خیلی بدی دارم نسبت بهشون. با سی و اندی سال سن هنوز در حد دختربچه ها حرف می زنن و فکر می کنن.
شما باشید حذفشون می کنین و سعی می کنین دوست جدید پیدا کنین یا محدودشون می کنین و نگهشون میدارین؟
