داستایوفسکی معتقد بود که آدمها بیشتر از آنکه عاشقِ خودِ طرف مقابل باشند، عاشقِ "تصویری" هستند که از او در ذهنشان ساختهاند.
به همین خاطر است که وقتی آن تصویر فرو میریزد، احساس خیانت میکنیم. در حالی که اون بنده خدا هیچ تغییری نکرده، فقط ما "بیدار" شدهایم!
عشق واقعی شاید همین باشد: اینکه بتوانی با واقعیتِ زمخت و معمولیِ یک نفر کنار بیایی، نه با آن فرشتهیِ خیالی که در رویاهایت تراشیده بودی. بقیه هر چه هست، فقط بازیِ هورمونهاست و بس...
