حسرت

سلام وقتتون بخیر فقط خواستم یکم درد و دل کنم من خانواده ام خیلی بدی در حقم کردن در حدی که وقتی ۱۸ سالم بود و رفتم دانشگاه کلا ازشون جدا شدن هم کار میکنم هم خونه جدا گرفتم البته با کلی بدبختی و با پول بخور نمیر ولی خیلی شکسته بودم مثل یه ادم که درون خالی شدم و وقتی همسنام داشتن جوونی و عشق و حالشون رو میکردن من همش فکر این بودم چطوری زنده بمونم (البته نمیگم از من بدتر نیست سو تفاهم نیست شاکرم)ولی از درس حیلی عقب افتادم الانم میخوام دوباره بخونم برم اون دانشگاهیی که میخوام ولی بعضی وقتی با خودم مردم همه جوونیشون رو کردن به جز من. من حتی میترسم زندگی دختری رو خراب کنم واسه همین هر بار بهم پیشنهاد دادن رد کردم و گفتم تو تنهایی باشم بهتره ولی در کل میگم خانواده خوب نعمته اگر دارید قدرش رو بدونید