از خدا گم شدهایم او به جستجوست
چون ما نیازمند و گرفتار آرزوست
گاهى به برگ لاله نویسد پیام خویش
گاهى درون سینه مرغان به هاى و هوست
در نرگس آرمید كه ببیند جمال ما
چندان كرشمه دان كه نگاهش به گفتگوست
آهى سحرگهى كه زند در فراق ما
بیرون و اندرون، زبر و زیر و چارسوست
هنگامه بست از پى دیدار خاكئى
نظاره را بهانه تماشاى رنگ و بوست
پنهان به ذره ذره و ناآشنا هنوز
پیدا چو ماهتاب و به آغوش كاخ و كوست
در خاكدان ما گهر زندگى گم است
این گوهرى كه گم شده مائیم یا كه اوست؟
زبور عجم اقبال
