وقتی بچه بودم هیچ دوستی نداشتم زنگای تفریح همش تنها بودم بزرگ تر که شدم رفتم دانشگاه بازم بین کلاس ها همه با هم میرفتن این ور اون ور ولی من تنها بودم. الانم سرکار لازم تنهام.
با هر کی دوست میشم بعد از ۲ ۳ بار میره.نمیدونم چرا. هم مهربونم هم آدم خوبیم واقعا بعد از این همه سال یه دلیل پیدا نکردم...
اسی شاید دافعت از جذبت بیشتره
انگار منو توصیف کردی
با اینکه ازدواج کردم وبچه دارم بازم هیچ دوستی ندارم
ولی مشکلی هم ندارم با این موضوع حوصله آدما رو ندارم
ولی گاهی وقتا شده میبینم دونفر باهم خیلی صمینی هستن شده حسودی کنم
من با هر کی دوست میشم دورو درمیاد
ببین من ی دوستی داشتم اصلا نمیشد تحملش کرد کلا همچیش برعکس بود وقتی ما میخندیدیم اون قیافشو کج میکرد ولی وقتی یچیز اصلا خنده دار نبود اون قهقهه میزد یا کارا و تصمیمای عجیب میگرفت مدل حرف زدنش با بقیه فرق داشت یه طوری بود کلا. دختر با معرفتی بود به من اصلا بدی نکرد که نه حتی بعضی جاها بهم کمک کرد اما من اصلا نمیتونستم درکش کنم همیشه واسم عجیب میومد اون خودش هیچ دوستی نداشت برای همین سعی میکرد همش خودشو به اینو اون بچسبونه ولی باز جواب نمیداد
منم دقیقا مثل تو بعد ۲۷ سال دلیلی براش پیدا نکردم
