۲۳ سالمه واسه اولین بار تو زندگیم عاشق یه مرد شدم..... اما ۴۰ سالشه و فاصله سنی داریم....
من همیشه بزرگ تر از سنم رفتار کردم و همه بهم میگن شبیه سی ساله ها میمونی... هیجانات دهه بیست زندگی رو ندارم مثل بقیه جوونا نیستم حتی دوستای زیادی ندارم و رفیق باز نیستم چون هم نسلی های خودم چه پسر چه دختر تایپم نبودن تو رفاقت و رابطه...
حالا عاشق کسی شدم که خیلی پخته و عاقله دقیقا شبیه خودم اما ۴۰ سالشه... :)
بیبی فیسه و به چهرش نمیاد این سنش باشه ولی
من هنوز نتونستم فراموشش کنم و بیخیالش بشم و تقریبا هر روز بهش فکر میکنم
خیلی وقته ...
چرا شانسم اینجوریه؟ یبارم عاشق یکی شدم و خواستم رابطه جدیو تجربه کنم ولی سنم بهش نمیخوره...
من مشکلی با فاصله سنیم باهاش ندارم چون معتقدم اخلاق و رفتار و تفاهم خیلی مهم تره.... ولی میترسم و جرات ندارم اینکارو بکنم
اون تاحالا دو سه بار پاشو جلو گذاشته از حدش ولی اونی که پیام نمیده و سر سنگینه منم...
