یه حال خوب

تا به حال فکر کردین اصلا

چرا ما آدما باید بریم سراغ نور؟

چرا باید خوبی کنیم؟ چرا گناه بده؟ اصلا چرا بهش میگن گناه؟

ما آدما

از جنس نوریم

هر چقدر هم که انکار کنیم بازم از جنس نوریم ما با فوتی از خدا متولد شدیم و روحمون پاکیزه بوده

پس با هیچی جز خودش و نور آرامش پیدا نمی کنیم

بعضی چیز ها با چشم صورت دیده نمیشن با چشم دل باید دید

و من میگم

اگر میخوای خوشبخت باشی یا زندگی کنی

زیبا

خدا تنها راه حل و پناه ته

من که میگم

خیییلی چیزا نمادن

مثلا همین شیطان

یا بهشت و جهنم

چون من همشون بودم!

من گاهی شیطان شدم...

من تو بهشتم قدم زدم

من جهنمم چشیدم

تا حالا شده بعد انجام ی سری کارا یه سری گناها یا وقتایی ک خودکشی ب ذهنتون میرسیده

یهو حس کنین کل وجودتون داره با ی آتیش نا مرئی میسوزه؟

یا تا حالا شده بعد کمک یه یکی یا یک از خودگذشتگی ب جا حس کنین چقد روحم در آرامشه و انگار رود هایی زیر پاتون جاریه؟

بهشت و جهنم رو میشه لمس کرد

من تو زندگیم خیلی سختی کشیدم

همه کشیدیم

کیه که تو زندگیش سختی نکشیده باشه؟!....

اما گذشتم

فهمیدم

و رد شدم

نمیگم آثارش نیست چرا هست اما با درمان اون آثار خیلی بهتر شدم

و باور کنین جای خالی قلبم با هیچی پر نمیشد

با هیچی اگرم پر بشه موقت هست و با ی احساس تردید ک نکنه اینم تنهام بذاره یا... دود میشه میره هوا

من تنها وقتی که جای خالی قلبم پر شد و

زندگیم پر نور تر شد و روحم به آرامش رسید

وقتی بود که نور و عشق خدا که تنها عشق حقیقی ما آدماست اون چاله ی عمیقی پر کرد

چرا مثلا یه یکی میگن کافر؟

آقا به نظر من بعضی آدما خیلی نگون بختن

چون ما آز بدو تولد که هیچ از قبل تولد و بعد مرگمون یه چیزی

تو دلمون اون ته ته دلمون هست

که عشق خدا رو داره

و وقتی یکی یگانه عشق راستینش رو بهش بی توجهی کنه

و حتی بگه وجود نداره و کفر بگه بهش...

چقدر نگون بخته؟

همین الانشم با عاشق آدما میشیم مثلا

چقدر سخته و نشدنی که بگیم

نه من عاشقش نیستم

چون دروغ محضه!...

روز های میان و میرن

و من حس یه گلی رو دارم

که وسط این دنیا رهاش کردن

اینو خیلی شنیدم حتی خودم ی زمانی این جمله رو خیلی درک میکردم

چون واقعا آدم وقتی حالش بده زندگیش پر استرسه انگار دور روحشو ی دیوار کشیدن و

اما

تبر پیدا نمیشه که تیشه بزنیم به ریشه ی این دیوارا؟

تبریک که از جنس نور باشه و دیوارا رو سوراخ کنه؟

چرا هست...

اما

نمیدونم تا به حال به خودکشی فکر کردین؟

اصن چی میشه آدم به فکرش میفته?

آدما تو زندگیشون دردای مختلفی دارن

که هیچ وقتم درمان نمیشن و نمیکننشون

و وقتی ی دردی زیاد میشه بقیه درد ها رو هم یهو شعله ور میکنه و

انگار کل وجودت با ی آتش نامرئی شعله ور میشه

مغز هیچ فرمانی واسه رهایی از این شرایط نمیتونه بده به جز

مرگ

اونم توسط خودت!

امل باورش نکن مغز کلا راحت طلبه

بعد اون قرار نیست ن اتفاقا زندگیت بهتر شه

که تا ابد زجر میکشی تو همون حالت آتیش وارت

اما اگه وایستی ن اینکه پاشی بدویی نه فقط ادامه بدی زندگیتو

احتمال خوشبخت شدن خیلی. بیشتره حداقلش اینه که تا ابد بد بخت نمیشی نه؟