بعد از یه شب
که صبحش شبیه هیچکدوم از قبلها نیست.
آدم یهو میفهمه بعضی چیزا
ارزش اینهمه جلو رفتنو نداشت.
یاد میگیری
نه همهی درا رو باید با لگد باز کرد.
نه پای هر حسی رو
باید تا تهش گذاشت.
بعضی شبا فقط میان که بهت بگن:
نه هر حسی لیاقت باور داشت.
نه هر راهی
ارزش تا ته رفتن.
و مغرور بودن تموم ماجراست.
از اون به بعد
قبل هر کاری
یه چیزی تو دلت
میگه:
«دیگه نه»
