یه مدته از کارم اومدم بیرون ،خانوادم به شدت ارتباطات خوب دارن بعد از ۲۲ سال سن برای اولین بار از پدرم خواستم منو معرفی کنه فقط، گفت برو دنبال تحصیلات تکمیلی کار خوب پیدا میشه خودت تلاش کن
من امشب به معنای واقعی درهم شکست
و متوجه شدم توی زندگیم جز خودم هیچکس رو ندارم
حس میکنم علاوه بر کارم و استقلالم خانوادمو هم از دست دادم ،ظرفیت این همه درد رو یکجا ندارم
غصه نخور هرجا نا امید شدی شروع دوباره است و باید بلند بسی هیچکس به اندازه خودت تو این دنیا به فکرت نیس و نباید برات مهم باشه تلاش کن سخته ولی شدنیه 🌱
بابات داره با زندگی اشنات میکنه میخواد سختیهای زندگی رو بشناسی و خودت باهاشون بجنگی
شما حساس شدی
حرف پدرت که بد نبوده
تحصیلات تکمیلی چه مقطعی؟
حساس که خیلی قشنگ افسرده شدم یهو همه چیز بهم فشار اورده مخصوصا اینکه استقلال مالیمو از دست دادم
ولی حرفم این بود من یکبار ازش کمک خواستم و اون رد کرد منو ،واقعا توی این مقطع از زندگیم حس میکنم تنهام فقط خودمو دارم ،منم اینو میدونم درس بخونم کار بهتر پیدا میشه ولی خوب همچنان نمیخوام اویزون خانوادم باشم از لحاظ مادی ،بحثم اینه چرا وقتی میتونی برای بچت کاری رو انجام بدی نمیخوای
شای من زیادی زیاده خواهم یا توقع دارم
اسی ببین من اقا هستم ۱۲ سالم بود گفتم دیگه نمیخوام درس بخونه البته شرایط مدرسه مون خیلی بد بود بابام گفت نمیخوای درس بخونی باشه از فردا صبح میای سر کار بابا و داداش بزرگم مکانیک بودن و تعمیرگاه داشتیم با چند تا شاگرد ،جثه ام خیلی کوچک بود هر چه کار سخت بود به من میدادن خدا سر شاهده از زندگی سیر شده بودم بعد دو سال کار تو داروخانه پیدا کردم و از انجا فرار کردم اونجا فهمیدم درس بدرد میخوره هین کار درس می خوندم و امتحان دادم بعدهم کلا برگشتم مدرسه ،الان پسرم ۱۷ سالشه شب تا صبح با گوشی و کامپیوتر انلاین بازی میکه روز هم همش خوابه هیکلشم دو برابر خودم شده میدونم فردا از پس زندگیش بر نمیاد
