بریدم شبوروز گریه چهار ساله رو ویلچرم بسه دیگه تا کی گریه کاش هیچوقت بیشتر از سنمون تجربه نکنیم پدر مادرم میگن ای کاش نبودی ما زندگیمونو میکردیم مگه آدم چقدر میتونه تحمل کنه نه تفریحی نه کاری نه گردشی نه ورزشی حتی سرویس رفتن آرایشگاه رفتنم برام دغدغه هس تا کی خدا انصاف نبود فقط وقتی خواب میبینم دلم خوشه چون تو خواب سالمم راه میرم میدووم محدودیتی ندارم