چشمانت را دوست دارم، نه برای اینکه زیبایند، که برای اینکه هر بار به من نگاه میکنند، حس میکنم تمامِ هستی ام را کسی دیده که قرار بوده از ابتدا مرا ببیند. چشمانت را دوست دارم، چون وقتی صبح از خواب بیدار میشوی و هنوز خواب آلودند، در آنها کودکی را میبینم که تازه دنیا را کشف کرده؛ و من دوست دارم هر روز، آن جهانِ تازه را با تو کشف کنم.
♥️♥️♥️♥️♥️
چشمانت را دوست دارم، چون در عمقشان عکسی از خودم میبینم که هیچ آیینه ای هرگز نشانم نداده؛ عکسی که در آن، من بهترین نسخه ی خودم هستم، فقط برای اینکه تو اینطور به من نگاه میکنی. وقتی میخندی، گوشه ی چشمانت چین میخورد و من عاشق آن چینِ کوچکم؛ چون نشانه ی خندهایست که فقط برای من ذخیره شده.
♥️♥️♥️♥️♥️
چشمانت را دوست دارم، حتی وقتی اشک دارند؛ چون آن اشکها، صادقانه ترین حرفهایی اند که تا به حال کسی برای من زده. در آن لحظات، عشق من نه یک انتخاب، که یک نیاز میشود؛ نیاز به اینکه تمامِ اشکهایت را با بوسه هایم جمع کنم و به تو بگویم: «من هستم، همیشه هستم.»
♥️♥️♥️♥️♥️
چشمانت را دوست دارم، چون وقتی از من دور میشوی و به راهت ادامه میدهی، باز هم نگاهشان را روی پلکهای بسته ام حس میکنم؛ انگار که چشمانت یاد گرفته اند درون من زندگی کنند و هر جا که بروم، مرا همراهی کنند.
♥️♥️♥️♥️♥️
دوست دارم هنگام غروب، کنار دریا بنشینیم و تو به افق خیره شوی؛ چون آن وقت، چشمانت با رنگِ آسمان یکی میشوند و من دیگر نمیدانم کدام را بیشتر دوست دارم: غروب را، یا چشمانت را که غروب را در خود جا دادهاند. اما میدانم که بدون چشمانت، هیچ غروبی برای من غروب نخواهد بود؛ چون تو خود، تمامِ طلوعهای زندگی منی.
♥️♥️♥️♥️♥️
و مهمتر از همه، چشمانت را دوست دارم، نه فقط به خاطر اینکه میبینمشان، که به خاطر اینکه در آنها، عشقی را میبینم که هر روز به من یادآوری میکند: بودن در کنار تو، بزرگترین شعریست که زندگی برایم سروده. دوستت دارم، با تمامِ نگاههایی که تا حالا به من کردهای، با تمامِ نگاه هایی که هنوز نکرده ای، و با تمامِ نگاه هایی که تا ابد، در چشمانت برایم ذخیره خواهند ماند.
♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️
