حس پوچی

از ۱۳ سالگی افسردگی داشتم بخاطر قدم که نزدیک ۱۹۰ یا شایدم خود ۱۹۰ باشه و هیچوقت تلاشی نکردم فقط خودمو با فیلم اینا سرگرم کردم الان ۲۴ سالمه و همه مسخرم میکنن که میگن هیچی نشدی و واقعا در بدترین حالت ممکنم هیچی نمیخورم ۶۰ کیلو ام و افسردگی شدید دارم ظاهرم داغونه اندامم و قدم وحشتناک داغونه خجالتی شدم هیچ جا نمیرم هیچوقت داخل جمع اوکی نیستم و حرف نمیزنم همه فامیل پشت سرم حرف چیزنن میگن دیوونه ام و جدیم نمیگیرن حتی به مادربزرگم گفتن چرا آخه اینو نگه میدارین .

بخاطر قدم و صدام و همه چیم نمیخوام واقعا زنده باشم چون حتی درسم ادامه ندادم اینجوری ام نمیتونم برم سرکار خانوادمم امکان پول دادن ندار:)

بمیرم بهتره نه مگه بچه ها؟ جدی امروز دیگه یه حس ناخوشلیند تری نسبت به بقیه عمری که گذشت دارم دیگه جدی ۲۴ سالمه تا کی درو دیوار و خونه😔

منم دل دارم دلم میخواست شوهر یا دوس پسر داشته باشم تا همین دوروز پیش داشتم اما منو واسه چیزای دیگه میخواست بخاطر همین قدم براش مهم نبود:)

منم دلم زندگی معمولی و طبیعی میخواد که مسخره نشم منم دوس داشته شدن میخوام آخه چندسال عذاب