کافه شعر🎶🦋

سواری خستهام از کوه پایین آمدم دختر!

ببند این زخم های کهنهی مشروطهخواهی را ...

تفنگ و اسب را دادم به جای شانهی نقره

بکش هموارتر کن پیچ و تاب این دوراهی را ...

چه میفهمند سربازان مست روس و عثمانی

شمیم اشکهایم روی کاغذهای کاهی را ؟

سپیداری که بر آن پیکر ستارخان قصان

چه سازد شرمساری را ... چه نالد روسیاهی را

سپیده سر زده آهو به آغوشم قدم بگذار

مگیر از شیرمَردت لطف صید صبحگاهی را ...

رهاتر از سر زلف بخند امشب پریشانم

برقصان توی تُنگ صورتت دو بچه ماهی را ...

رهایم کرده دنیا مثل یوسف در ته چاهی

شنیده بودم و دیدم که چاهی خانهی ماهی

مرا میکشت این تنهایی تاریک زجرآور

سراغ من نمیآمد آگر شعری هر از گاهی

قُشون « میرزا کوچک» نبودی و نمیفهمی

چرا در جنگل موهای تو خوب است گمراهی !

باتو، با عشق تو همخانه شدن را بلدم

غیرِ تو، با همه بیگانه شدن را بلدم

تا کنم باز، درِ خانه ی مهرت چو کلید

به سر از پا همه دندانه شدن را بلدم

مثل آشفتگی موی تو شد کار دلم

دل من غصه نخور شانه شدن را بلدم

پُر شوَم تا که من از الکل چشم و لب تو

ساقی ام باش که پیمانه شدن را بلدم

مرغ عشق منی و جای تو آغوش من است

پیش من پر بکشی لانه شدن را بلدم

آه از لیلیِ چشمِ تو و مجنونِ دلم

قرن آهن شد و افسانه شدن را بلدم

#شهریار

من حسادت ميكنم حتي به تنها بودنت

من به فرد رو به رويي لحظه ي خنديدنت

من به باراني كه با لذت نگاهش مي كني

يا نسيمي كه رها مي چرخد اطراف تنت ....

من حسادت ميكنم حتي به دست گرم آن

شال خوشرنگي كه ميپيچد به دور گردنت

وقتي انگشتان تو در گيسوانت مي دود

من به رد مانده از اينجور سامان دادنت...

اينكه چيزي نيست گاهي دل حسادت كرده به

عطر پاشيده از آغوش تو بر پيراهنت

هيچكس اي كاش در دنيا به تو حسي نداشت

من حسادت ميكنم حتي به قلب دشمنت

كاش هر كس غير من اي كاش حتي آينه

پلك هايش روي هم مي رفت وقت ديدنت.

مثل ماهی که درون هاله ابری مبهم است

گاه عشق یک فرشته در دل یک آدم است

سیلی از امواج خوردن عادت هر روزهی

صخرههای ایستاده، صخرههای محکم است

خسته از این روزهای تلخ و مسموم و غریب

یک نفر احوال میپرسد مرا آن هم غم است ...