نمیدونم باید از کجا شروع کرد فقط میتونم بگم مهاجرت خیلی دردناکه فکر کن مجبور بشی با یه چمدون بیای و برای همیشه بمونی شاید الان اینجایی که هستم برای خیلیا آرزو باشه اما برای من دیدن وطنم آرزومه دلم پر میکشه برای خونه ام خانواده ام دوستام برای تهران برای شغلم برای گل هایی که توی نبود من کسی نبود بهشون رسیدگی کنه و پژمرده شدن من مجبورم قوی باشم بخاطر فرزندم پسرکم با لبخند اشکامو پاک میکنه و میگه مامان میشه برنگردیم؟اینجا امنه اینجا خبری از موشک و جنگ نیست اینجا بمونیم ..........
وقتی مادر باشی مجبوری برای آینده ی فرزندت گاهی از خودتم بگذری از کشوری میخوام بگم که خیلی زیباست اما بوی خونه نمیده بوی وطن نمیده ولی مجبوری چون تو یه مادری 🤍
این روزا عصبی میشم خود خوری میکنم بداخلاقی میکنم ولی یه نفر هست که تحمل میکنه همسرم❤️ به خودم میام میبینم وسط خیابون نشستم و گریه میکنم اینجا بوی غربت میده اینجا خبری از عشق نیست خیابوناش بهم میفهمونه من متعلق به اینجا نیستم جسمم اینجاست روحم ایران🤍برای قلبم آرامش میخوام این تاپیک رو اینجا زدم که چند سال دیگه یادم بیاد چقدر این روزا رو با سختی رد کردم ولی من میتونم چون من قبل اینکه یه مادر باشم ویه همسر یه زنم ❤️به امید آزادی وطن🫂
2026/6/13 june
آلمان
