سلام چطورین؟
میدونین میخوام یکم حرف بزنم و دردو دل کنم و از این بگم که والدینی که سواد و مهارت بچه بزرگ کردن و ندارن و به هر طریقی که شده اونقدر به بچه خودشون اسیب میرسونند که من ۲۰ ساله رو مستعد استرس اضطراب کمالگرایی شدید و احساس ناکافی بودن و نیازمند شدید تائید بیرونی و همچنین حملات پنیک می کنند چطور میتونند آنقدر وجدانشون راحت باشه ؟چطور راحت سر روی بالشت میزارین بی وجدانا در صورتی که من مجبورم هر شب بخاطر تربیت اشتباه شما محدودیت ها و تنبیه های شما و ترس از ابروی مسخرتون بزور خودم و کنترل کنم و این موج شدید و خاموش کنم و بتونم دوام بیارم ؟لجم گرفته از همه چی واقعا حتی از خدا هم که من و پرت کرده تو دل این خانواده که فکر میکنند با سیر کردن شکم بچه هاشون دین و خودشون و ادا کردن ،من به جایی رسیدم که نه میتونم دل بکنم و نه میتونم دیگه باهاشون زندگی کنم ،خانما خواهش میکنم اگر این پیام و میبینید یکم با بچه هاتون حرف بزنید ببینید دردشون چیه؟نیاز به مراجعه به روانپزشک درمان دارن یا نه؟(من خودم برای خوردن داروهای روانپزشکی کلی ماجرا رو پشت سر گزاشتم و حتی خانواده ام جورین که من باید حتما از اینا اجازه بگیرم که درمان بشم ) حق اشتباه به بچه هاتون بدید مگر خودتون چقدر کامل و بی نقص هستین؟حق عاشق شدن و انتخاب اشتباه شریک عاطفی رو به بچه تون بدید اجازه بدین زندگی کنند نفس بکشن انتخاب کنند و اشتباه کنند بخدا بخدا هیچی با تنبیه کردن با محدود کردن درست نمیشه فقط شما به روان بچتون اسیب میزنین که تهش بشه یکی مثل من که در ظاهر موفق و محکم که هرکی میبینه بنظرش من هیچ مشکلی ندارم چون صرفا آینده تضمین شده ای دارم اونم به خاطر زور زدن های خودم بوده که رسیدم به اینجا و درس خوندم و در خفا من یه فرد اسیب دیده و ضربه خورده ام
