کارل یونگ میگه: هر چیزی که در دیگران تو را آزار میده، میتونه چراغی باشه برای شناخت بهتر خودت.
وقتی تو نورانی میشی و روی خودت کار میکنی، ناخودآگاه «سایهها»ی اطرافیانت بیدار میشن.
تنفر یا عصبانیت ناگهانیشون به این دلیل نیست که تو بدی؛ بلکه به این خاطره که تو چیزی رو نشون میدی، "صلح درونی"، "انضباط"، یا "خوبی" که اونها در خودشون سرکوب کردن.
آنها به جای مواجهه با ضعفهای خودشون، با «تصویر تو» میجنگن.
نذار ارتعاش تو رو این جنگ خاموش پایین بیاره.
«دشمنی آنها با تو نیست، با بخشهایی از خودشان است که جرأت روبهرو شدن با آن را ندارند.»
