اوتیسم

دورت بگردم من میفهمم چقدر سخته

خدا کمکت کنه

من پسرم 7 سالشه و اوتیسم.

تاخیر رفتاری و گفتاری نداشت، عادی بود تا سه سالگی. از سه سالگی ، چون از محیطهای شلوغ بدش میومد و حرکت های تکراری داشت و به روتین علاقه داشت، پیگیر روانشناس شدم، و تشخیص اوتیسم گرفت.

با غریبه ها به شدت اضطراب داره، ولی یادگیری وهوشش خیلی بالاست. بیشتر از 20 سوره قران حفظه، زبان انگلیسی بیگ فان 1 و 2 رو کامل بلده الان داره ادامه می ده. موسیقی نت ها رو می شناسه و بلز می زنه. الان قراراه بره کلاس ملودیکا، ولی به خاطر همکاری که با سنجش نداشت و مسئول سنجش می خواست تنهایی باهاش صحبت کنه، همکاری نکرد، و خیلی جفاکارانه، خیلی جفاکارانه، به مدرسه استثنایی اتیسم رفت.

من خودم دروس کلاس اول رو باهاش کار کردم با کمک معلم خصوصی، الان از یک بچه ای که عادی مدرسه رفته، دانش بالاتری داره، ولی مجبوره بره مدرسه اتیسم.

الان تنها مشکلی که باهاش دارم، یه مقدار ترک روتین های معمول و همین طور بعضی از مهمونی ها هست. غیر از این مشکل خاصی باهاش ندارم.

الان هر روز تایم زیادی براش می یگذارم، بازی و انواع هنرها.

سفال عالی کار می کنه. کانال های مختلف برای هر کدام از فعالیت هاش توی بله زدم، که بتونم تک تک ثبت کنم و ارشیو بشه. چون همکاریش خیلی بیشتر شده نسبت به قبل. یوگا و نقاشی و هنردرمانی باهاش کار می کنم. با نظر متخصص. واقعا هیجاناتش برون ریزی می شه.

سخته قبولش، خیلی سخته، خیلی سخته، برای من عادی نشده و نمی شه، من به سیگار و قرص اعصاب رو اوردم و واقعا با همین ها و قهوه روزهام سپری می شه و سرپ ا هستم. من کمکی هم ندارم، ولی سعی می کنم نیفتم تا این بچه به جایی که حقش هست برسه.

خدا حفظش کنه، پسر منم خیلی قشنگه خیلی... قشنگ و خوش تیپ، هرچی بپوشه انگار یه مدله، می فهممت عمیق، ببین من سال هاست که درگیر هستم. من هم هر روز می گم مگه چی از خدایی خدا کم می شد که من هم یک بچه عادی داشتم . مگه من چه گناهی کردم، چه دلی سوزوندم. یا مثلا فلانی مگه چه کار ثوابی کرده بود، چه کار خوبی کرده بود که دو تا یا سه تا بچه عادی بهش دادی و من ...

می خوام بگم که کامل درکت می کنم. ولی یه چیزی رو هم می خوام بهت بگم، من سال هاست درگیر این ماجرا هستم، یک لحظه، حتی یک لحظه، حتی توی خواب رها نشدم. بارها به مرز خودکشی رسیدم و خودم رو بالا کشیدم. تو هم ناامید نشو. کاردرمان و گفتار و ... ببرش، ولی سعی کن رابطه اش با خودت خیلی عمیق باشه، که حداقل از تو یادگیری داشته باشه، پسر من هم یادگیریش خوبه، ولی باید با زبون خودش باهاش صحبت کرد، به یه شیوه خاصی اموزش داد که خودت کم کم قلقش دستت میاد. مثلا موسیقی رو ، معلمش به شیوه خودش یادش می ده، و خوب یاد می گیره. توروخدا ناامید نشو. اگه دوست داشتی برام درخواست دوستی بگذار، شمارم رو بگذارم باهم صحبت کنیم. ما مادران اتیسم، توی این دنیا، بعد از خدا، غیر از همدیگه کسی رو نداریم.