من به سلیقه خانوادم ازدواج نکردم البته مخالفت شون شدید نبود اما بعد از ازدواج خیلی رفتارشون با من بد شد! من اصلا انتظار این رو نداشتم فک میکردم بعد از ازدواج بیشتر تحویلم میگیرن! مادرم مدام حرف های نیش دار میزد پدرم نگام نمیکرد خواهرم انگاری ارث پدرش رو خورده بودم! و از طرفی وضع مالی همسرم هیچی بود این باعث شد که من دستم پیش خانوادم دراز بمونه و از طرفی غرورم شکسته بشه، و من خیلی زیاد استرسی شده بودم هیچ کسی نبود باهاش حرف بزنم هم از ادامه میترسیدم هم از طلاق! دو سه سالی طول کشید تا کاری پیدا کردم و خونه ای اجاره کردم و زندگیمون رو جدا کردیم اما استرس هر روز با من بود از سحر تا صبح گریه میکردم! هر روز! خانوادم و دکترا میگفتن قرص ضدافسردگی بخور می خوردم بدتر می شدم! تا این که اتفاقی ی قرص ضداسترس خوردم و خیلی ذهنم خوبتر شد آرومتر شدم، الان نمیتونم خانوادم رو ببخشم چون زندگی رو برام تلخ کردن حتی از همسرم بدم میاد که نتونست مایه افتخارم باشه شاید اگر اون سطح از استرس بهم وارد نمی شد میتونستم جور دیگه ای زندگی کنم، الان که دستم تو جیبمه و ذهنم آرومه خانوادم میخان دوباره باهام آشتی کنن و خوب باشن اما من هر بار یادم میاد چه بلایی سرم آوردن، مثلا دعوتم می کنن دورهمی اما من نمیرم الان چندساله که خواهرم رو ندیدم و دلم نمیخاد ببینم اما اون دوس داره منو ببینه! بنظرتون چکار کنم تا چه حدی ارتباط داشته باشم
به نظرم بیخیال گذشته شو
ولی پول و کمکی هم بشون نکن
دل تون رو باهاشون صاف کنید و گذشته رو فراموش کنید به هر حال اونها خانواده شما هستند
ی بار ب دیدن شون برو آکه همچنان همون حال بد اومد سراغت که دیگه نرو
اگه نه همه چی خوب بود
دورهمی روکم کم شرکت کن
یهو نرو تو جو خانواده
چون تازه خوب شدی
هر طور راحتی زندگی کن اگه باعث یادآوری عذابت میشن نرو
ولی اینو درک کن که اونا بعد ازدواجت مسئول نبودن که خرج زندگی شما رو بدن منم اول زندگی خیلی چالش مالی داشتم وبا اینکه سختی کشیدم یه هزاری از خانواده نگرفتم ولی درک میکردم که از اونا نباید انتظار داشته باشم البته خیلیا بعد ازدواج هم بچه هاشونو ساپورت میکنن ولی اونا خودشون میخوان کمک کنن وقتی نخوان بدن بهتره آدم چشم داشتی نداشته باشه
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز