خیلی تنهام

احساس میکنم توی مرداب دست و پا میزنم. خواهرم کنارم نیست و اونی که باهاش زندگی میکنم نه دوسش دارم نه دوستم دارم. هیچ دوستی هم که همدمم باشه ندارم. روزها سخت میگذره و شبا سنگین. شوهرم هرچی میشه سر هرچیز کوچیکی به من میگه الهی بمیری. واقعا نمیدونم چجوری تربیت شده.

هیچ کسی ندارم که پیشش شنیده بشم. به خواهرم هم روم نمیشه مشکلات زندگیمو بگم. هم غصه میخوره. هم آبروم میره. باز میام اینجا پیش شماها یه کم آروم میشم چند نفر حرفامو میخونن و همدردی میکنن.

هیچکسو ندارم که حرفو بهش بزنم. مدام منو با یه بچه کوچیک تنها میذاره میره دنبال کارای خودش و میگه کار دارم. گفتم شکایتشو به بابام بکنم بلکه هم آبروش بره هم پر رو بازیش کم بشه اما خیلی بیحیا و بیخیاله. نمیدونم. تا حرفم میزنم هرچیز بیاهمیتی یا فحش بد به خودم و پدر و مادرم میده یا منو میزنه. فقط هم توی سر میزنه که جاش نمونه. حالا اگر مردم هم مهم نیست.

سلامت باشی عزیزم. انجام دادم این کارو ولی آروم نشدم. غربت خیلی بهم فشار میاره. از اون طرف تنها موندن هام و بیاهمیتی همسرم. خدا میدونه عاقبتم چی میشه. طفلک بچم.