من ۱۷ سالمه و اکسم ۱۸و هردومون المپیادی ایم. تازه کات کردم باهاش و دلیلش این بود که الان تو تیم ملی المپیاد زیست رفته(که مسابقات جهانیش ۱ ماه دیگه اس) و سرش شلوغه به قول خودش. پیام میدادم بهش سوال میپرسیدم هی میپیچوند و جواب نمی داد. فوقش یه ربع ازش وقت میگرفت ولی همش در می رفت. هر وقت هم مثلا بعد یه هفته میگفتم بهش شب میای یکم صحبت کنیم؟اون همش میگفت متاسفانه باید بگم نه.
در صورتی که به دوستش که دقیقا اونم تو تیم ملیه پیام میدم وقت میذاره جواب میده :) نه اینکه بگیم فقط به من. دوستامم که غریبه ان با طرف، بهش پیام میدن جواب میده حتما.
قبل اینا هم ۲ بار باهاش کات کرده بودم.ولی دنبالم نیومده بود. البته شاید دلیلش این بود که بهش گفته بودم پیام نده دیگه بهم. اره خلاصه خودن برگشته بودم یا با واسطه دوست مشترکمون.
اون همیشه میگفت خیلی دوستت دارم و بچه های خوابگاهشون همه میدونستن که چقدر دوستم داره. کش موم هم دستش بود همیشه .هیچ وقت ازم بد نگفته بود پیششون و همیشه تعریفمو میکرد پیششون تا جایی که دوستاش حسودیشون میشد به رابطه مون..
ولی خب حس میکنم تو اولویت نبودم براش کلا.. و سر همین ادامه ندادم.
ولی الان عذاب وجدان دارم. میگم شاید مشکل از منه. شاید درک نمیکنم شرایط رو واقعا...
