درد ما را نیست درمان الغیاث
هجر ما را نیست پایان الغیاث
دین و دل بردند و قصد جان کنند
الغیاث از جور خوبان الغیاث
در بهای بوسهای جانی طلب
میکنند این دلستانان الغیاث
خون ما خوردند این کافردلان
ای مسلمانان چه درمان الغیاث
همچو حافظ روز و شب بی خویشتن
گشتهام سوزان و گریان الغیاث
ادامه این وضعیت بدون تغییر نگاه، تو را در چرخه سوختن نگه میدارد. درد هست، اما بیدرمانی نه. پایان ممکن است، اما نه با همان الگوی فکر و وابستگی قبلی. اگر امروز یک تصمیم کوچک برای مراقبت از خودت بگیری، این فریاد میتواند آغاز برگشت باشد، نه اعلام شکست.امروز باید بین «بیپناهی احساسی» و «واقعیت بیرونی» تفکیک قائل شوی. از خودت بپرس: دقیقاً چه چیزی درمانناپذیر است؟ شخص؟ شرایط؟ یا تصویری که از آن ساختهای؟ نوشتنِ شفاف پاسخها میتواند جلوی غرقشدن در فریادِ بیجهت را بگیرد.
برای منم میگیری
لطفا برای منم بگیرین
برام میگیری خانومی:)
من چی🥲
پوزش از همگی امکانشو ندارم الان😢
