اعتماد ب نفس

منم ندارم جز در حالت عصبانیت. اون موقع اعتماد به نفسم اوج میگیره تو حالت عادی مثل موش هستم.

من سه چهارروزه کار اداری و بانکی و اینا دارم و مجبورم با پسر شیطونم که یه لحظه یه جا بند نمیشه برم! هرجاهم ببینم دارن کم کاری یا آشنا بازی درمیارن سریع اعتراض میکنم و اونا هم عذرخواهی و رسیدگی میکنن خداروشکر! دیروزم تو بانک چنتا خانوم پسرمو سرگرم کرده بودن تا من فرما رو پرکنم!

منم ندارم خیلی‌....تقصیر مامانمه گاهی یاد یه حرفاش میفتم ککه اعتماد به نفسمو گرفت خیلی ناراحت میشم دوسشون دارما ولی بالاخره هر انسانی یه مشکلی داره دیگه

اعتماد یه حس درونی هستش ازاین نشأت میگیره که اطمینان قلبی داری به اینکه ازپس کاری برمیای....اگه صرفأ بخاطر آشپزی خوبت یا رانندگی عالی و....حس اعتمادبنفس بیاد سراغت خوب نیس چون فقط لحظه انجام اون کارها حس رضایت واعتمادبنفس داری وبه محض انجام اونکار اعتمادبنفست فروکش میکنه

راه حلش اینه که به یه هدف درست درمونی که توی زندگیت داری برسی 

راه حل دم دستی تر هم اینه که ادای با اعتماد به نفس بودن رو در بیاری کم کم باورت میشه و میشه جزء شخصیتت

لازم نیست جواب بدی بگو باشه ولی کار خودتو بکن 

اگه هم اعتراضی داشتن بگو اتفاقا منم مثل شما فکر میکنم ولی آقا فلانی (شوهرت) مخالفه

به همین سادگی نه احترام اونا شکسته میشه نه مجبور به انجام کاری میشی

تازه اینجوری تو توی تیم اونایی و اگر بد خلقی ای هم باشه با شوهرته نه تو 

چه اهمیتی داره ؟

وقتی صحبت سر پدر و مادرِ این زاویه دید از نظر شخص من مفهوم نداره 

اگر پدر و مادر شما حتی غیر منطقی و غیر اصولی اظهار نظری به همسر شما کنن دوست داری که ایشون هم یه قدرتی از خودش نشون بده که به قول شما بگه که میتونه مخالفت خودش رو نشون بده؟

پدر و مادر ها اشتباه هم باشن نباید حرمتشون زیر سوال بره

نمیگم گوش به فرمان باشی و هر چی میگن گوش بدی نه منظورم اینه که مخالفت نکنی و برای خودت دشمن تراشی نکنی

من به شخصه حتی به یه کار خانواده همسرم عمل نمیکنم (اگر نخوام) مثلا من هیچ وقت دکوراسیون خونه رو بر اساس نظرشون نچیدم هرگز بخاطرشون محل کارم رو تغییر ندادم هرگز بخاطرشون تصمیمات مهم و غیر مهمم رو عوض نکردم به اصراشون جایی مهمونی نرفیم به اصرارشون مهمونی ندادیم به اصرارشون هیچ کاری نکردیم ولی مخالفت هم نکردیم  چون میدونم هر چی باشه اونا پدر مادر هستن و فکر میکنن صلاح بچه خودشون و عروسشون و یا نوه خودشون رو میخوان نمیشینن بگن خوب ما این حرفو بزنیم تا عروسو بچزونیم نه فقط اظهار نظر میکنن که من میتونم قبول کنم یا میتونم قبول نکنم

چون شاید اصلا متوجه نیستن که دارن خراب میکنن 

مخالفت در حد صحبت کردن و گفتن نظر مساله ای نداره ولی وقتی یه نظری میدن بگی نه من این کارو نمیکنم به نظر من درست نیست

اگر اظهار نظر هاشوم به مرحله دخالت هم رسید یعنی اگر کاری که گفتنو انجام ندادید و باز پیگری شن که چرا و حتتتتما باید انجام بدید باز هم فقط باید همسرتون مساله رو مدیریت کنه

این رو برای دراز مدت مد نظر داشته باش فرق عروس خوب و بد و داماد خوب و بد اینجاست که خودشون رو در مظان اتهام قرار نمیدن و همسرشون رو برای مدیریت رابطه خانواده جلو میندازن

برای اینکه نشون بدی خط فکری مشخصی داری و بی فکر نیستی و صاحب نظری میتونی در مورد مساله هایی که فکر میکنی دوست نداری دخالت کنن نظر بدی ولی نه درست بعد از اظهار نظرشون