با آدم درست نه تنها عاشق اون بلکه عاشق خودت هم میشی.
چون کنار آدم درست، نه تحقیر میشی، نه برای دوستداشتنی بودن باید بجنگی.
کنارش آرامشی هست که بهت اجازه میده خودت باشی، و همون «خودت بودن» دوباره برات قشنگ میشه.
یاد میگیری چه طور با مهربونی با خودت حرف بزنی، چون اونم باهات همونجوری حرف میزنه.
آدم درست آینهای یه که خودِ واقعیتو، با همهی شکنندگی و زیباییاش، بهت نشون میده