سیاهچالهها:
در فضا، جرمی انقدر سنگین هست که حتی نور هم نمیتواند از جاذبه ی اون فرار کنه
فضاپیما اگر زیادی نزدیک بشه، به درونش کشیده میشه... بیصدا، بیفرصتِ بازگشت.
و اما افسردگی...
سیاهچالهایست در ذهن، که ناگهان از تکهای کوچک ستارهی خاموششده زاده میشود... از نا امیدی های کوچیک...
اول فقط خستهای؛ ولی بعد، هرچه نزدیکتر میشوی، خودت را کمتر مییابی...
افسردگی مثل همان جاذبه خاموش هس.. تو رو با درد از بین نمی برند، ذره ذره با سکوت.. تنهایی..
اما علم هم میگوید:
در مرکز سیاهچاله، هنوز انرژی هست...
و اگر روزی راهی برای رسیدن به آن پیدا شود، شاید بتوان از تاریکی، تولدی دوباره ساخت.
پس اگر درونت سنگین و تاریکه، بهیاد بسپار:
سیاهچاله پایانِ فضا نیست، درگاهِ جهانی تازه است.
فقط باید «نترسی» از دیدن تاریکیاش...از نو متولد شو... بزار شاهد زندگی دوباره ات باشیم 🫂
