چرا وقتی یه غم و دردی داری مثلا یه عزیزی از دست دادی یا درد جدایی رو کشیدی ادما فقط نصیحت چرت و پرت و بی مورد میکنن و فقط نمک روی زخمت میپاشن بدون اینکه ذره ای از حس و حال تو رو درک کنن؟! من در استانه سی سالگی فهمیدم هیچکس دلسوز هیچکس نیست دوست و رفیق واقعی وجود نداره مگر خانوادت.
حتی اونام نیستن
اگه بودن به دنیا نمی آوردنمون
دلیلش معلومه. چون اونا در لحظه جای تو نیستن که حالت رو درک کنن. صرفا حرف های کلیشه ای میزنن
هعی جالب این است ک خیلی ها نمیدونن کععععع هرکی نظری داره اخلاقی داره رفتاری برای خودش داره پس هرچیزی رو نیازی نیست ازش خودمون ناراحت دلخور نشون بدیم نیازه بعضی وقتا عمق حرفا کلمات بفهمیمم و تمام
اره منم خیلی وقته فهمیدم
درک نمیکنند چون توی شرایط ت نیستن
ت سختی ها خودم پشت خودم بودم ن دوست ن رفیق ن پارتنر
کاش فقط صرفا حرفای کلیشه ای بود من سر یه موضوعی حالم افتضاح بود با بغض و گریه زنگ زدم به دوستم گفت ناراحت نباش فردا میام پیشت فرداش نیومد و قول الکی داد. و دیگه ام نپرسید حالت بهتر شد یا نه؟ اون موقع بود که فهمیدم نصیحتای خیلیا صرفا از روی دلسوزی و دوستی نیست و هرکس به فکر منافع خودشه
چون ب جات نیستن بفهمن چ دردی میکشی الکی چرت و پرت میگن
من تو سن ۲۵دسالگی فهمیدم پدرمادرم دشمنم هستند و هیچ کس برام قدمی برنمیدارد
نه در جهت بهبود بیماریم نه هیچ چیز دیگه ...
به حرف و نصیحت نیست به رفتاره اون دوستی که منو نصیحت سسشعر میکرد که فلانی رو ول کن و دو روز دیگه فراموشش میکنی و فلان حتی بعدش یه زنگ نزد حالمو بپرسه. اگه دلسوز واقعی بود حداقل بعدش حالمو میپرسید. به همین خاطر همه نصیحتا لزوما از روی دلسوزی نمیتونه باشه هرکس فقط به فکر منافع خودشه فقط وقتی مردی میان سرقبرت
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز