بعضی وقتا آدم نه از رفتن میشکنه،
نه حتی از حقیقت...
از این میشکنه که فکر میکرد «خاص» بوده.
من با دل اومدم،
با باور، با احترام، با نیتِ موندن...
اما تو با عادتی اومدی
که اسمش رو گذاشته بودی “دوستی”.
من تو رو انتخاب کرده بودم،
در حالی که تو هنوز دنبال انتخابهای تازه بودی.
ناراحتِ دوست داشتنم نیستم...
ناراحتِ اینم که دلم رو جایی گذاشتم
که شبیه ایستگاه بود،
نه مقصد❌️.(لطفا لایک نکنیدواس مخاطب خاص )❌️