یه تیکه شعر

آنکس که مرا یار بود نی نی یار بود

آنکس که مرا صبر و قرار بود نی نی یار بود

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

عاشق شده ای ای دل سودات مبارک باد

از جا و مکان رستی آن جات مبارک باد

ای

یار، تویی که روحِ جانِ منی،

خورشیدِ منی و ماهِ این جهانِ منی.

دریا و ساحل و موجِ هر دو هستی،

بیتو، جهانِ من، زندانِ جانِ منی.

چون صبحِ صادق و چون شامِ دلآرا،

نوری به هر شب و روزِ من فرازآرا.

مست از نگاهِ تو هر دم که میشوم،

نقشی ز مهرِ تو بر دل، نگارِ ما.

حتی اگر پردهای بر چهره افکنی،

زیباییات چو ماهِ تمام، پنهانی.

من عاشقِ آنم که در این وادیِ عشق،

تا آخرِ عمر در کنارت بمانم، ای جانِ منی

من اگر با من نباشم میشوم تنهاترین

کیست با من گر شوم من باشد از من ما ترین؟

من نمیدونم کی ام من ٫. لیک یک من در من است

آنکه تکلیف منش با من منه من روشن است

کیست این من؟ این من با من ز من بیگانه تر

این منِ ِ من من کن ِ از من کمی دیوانه تر؟

این شعر را الان خوندم

گر ز چشمانت بگویم شعر بی پایان شود

گر ز موهایت بگویم راز شب عنوان شود

گر بگویم از جمالت ماه رسوا می شود

می رود تا پشت ابری در خفا پنهان شود