من را ببخش! من خیلی دوست دارم و با تو
اصلاً مغرور نیستم. فقط دختری هستم که نمی تواند
پیش قدم شود و اول سلام دهد.
هر شب با خودم میگویم: کاش فقط یک پیام بدهی...
حتی یک «سلام» ساده، تا یاد آن روز کنم که آذر ماهی اومدی و جزوه ای از من گرفتی
میگویند غرور دارم؛ اما کسی نمی بیند پشت این غرور
چقدر دلتنگی جمع شده است.
اگر روزی سلام دادی، میفهمی تمام این
سکوت فقط از زیادی دوست داشتن بود... نه بی توجهی.
(بماند به یادگار از دلتنگی زیاد
باز شو دیگه دانشگاه وامونده
یکی اینجا چشم انتظار دیدن کسی هست💗)
