شعرررر

عاشقانه؟

چ شعری

صدف وار گوهرشناسان راز

دهان جز به گوهر نکردند باز

دود اگر بالا نشیند کسر شان شعله نیست

جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است

باز کن پنحره را

من توراخواهم برد به سرِ رودِ خروشان حیات

آب این رود به سرچشمه نمیگردد باز

بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز...

من درد تورا آسان از دست ندهم

دل نکنم زدوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم

که آن درد به صد هزار درمان ندهم

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم ، حال همه خوب است من اما نگرانم ، در فکر تو بستم چمدان را

و همین فکر مثل خوره افتاده به جانم که بمانم ، چیزی که میان من و تو نیست ، غریبیست ، صد بار تو را دیده ام ای غم به گمانم؟

انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت ، اینقدر که در نبود تو خالی شده است جهانم

از سایه سنگین تو من کمترم ایا؟بگذار به دنبال تو خود را بکشانم

ای عشق! مرا بیشتر از پیش بمیران آنقدر که تا دیدن اون زنده بمانم

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان و دگران وای به حال دگران

رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهد(محاق وقتیه که ماه دیده نمیشه یعنی خودشو از من قایم کرده)

هرچه آفاق بجویند کران تا به کران(هرچی اسمونو میگردم نیست)

میروم تا که به صاحب نظری بازرسم

محرم ما نبود دیده کوته نظران (معشوقش سر فرد ثروتمند تر بعد چندین سال ولش کرده)

دل چون آیینه اهل صفا میشکنند

که ز خود بی خبرند این ز خدا بی خبران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت

یادگاریست ز سر حلقه شوریده سران

گل این باغ به جز حسرت و داغم نفزود( عشق فقط بهم حسرت داد)

لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران(ای کسی که روی تو مثل لاله است من را به جگر خونینم ببخش)

ره بیدادگران بخت من آموخت تورا ( اینکه تو ترکم کردی و رفتی به راه غلط تقصیر تو نیست بخت من باعثش بود)

ورنه دانم تو کجا و ره بیداد گران( وگرنه تو کجا و خطاکارها کجا)

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن

کین بود عاقبت کار جهان گذارن

شهریارا غم آوراگی و دربه دری

شورها در دلم انگیخته چون نوسفران

شهریار

مایه اصل و نصب در گردش دوران زر است

محتسب خون میخورد تیغی که صاحب جوهر است

ناکسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست

جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالا تراست

کاکل از بالا بلندی رتبه ای پیدا نکرد

زلف از افتادگی لایق مشک و عنبر است

دود اگر بالا نشیند کثر شأن شعله نیست

سر دریا خز نشیند قعر دریا گوهر است

شصت و شاهد هر دو دعوئی بزرگی میکنند

پس چرا انگشت کوچک لایق انگشتر است

صد بار بدی کردی و دیدی ثمرش را

خوبی چه بدی داشت که یکبار نکردی

دانی که چرا راز نهان باتو نگفتم

طوطی صفتی طاقت اسرار نداری

باز این چه شورش است که در خلق عالم است؟

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟

گه مرا پس میزنی

گه باز پیشم میکشی

انچه دستت داده ام نامش دل است،افسارنه