برای ما برعکسه،همیشه شوهرم بهم امید میده...مرد نا امیدی تزریق کنه خیلی سخته،خداصبرت بده
ماهم دوازده ساله ازدواج کردیم،وقتایی بوده که خوردیم به بن بست..تو موقعیتایی قرار گرفتیم که یادآوریشم اذیتم میکنه...تو اون شرایط شوهرم خیلی حال روحی بدی داشت،اما میریخت تو خودش،به روی من نمی آورد،حتی چند بار همون سالها دیدم از بس حالش بد بود باخودش حرف میزد...هعععیی..از این روزا واسه هممون هست
دقیقا ما اول راهیم و شرایطمون همین طوریه همسرم میریزه تو خودش ولی خب میدونم چقد داغونه اصلا سر و صورتش مشخصه سنمون زیاد نیس دلم میسوزه تو این سن....
منم دیگ گیر میدم بگع چشه دلم میخاد لااقل حرف بزنه باهام درداشو بگه داره نابود میشه 💔
مردها یوقتایی دوست دارن تنها باشن وباخودشون خلوت کنن،خصوصا وقتایی که ذهنشون درگیره،شوهر من که خیلی بدش میاد من بهش گیر بدم هی چته،چته...یه وقتایی خودت پیش قدم شو،برو ببوسش،بغلش کن،..خودش کم کم به حرف میاد...میگذره ایشالله
خب پس تو اون مواقع به پروپاش نپیچ..شوهر من که بیشتر عصبی میشد..کمکش که نمیکنی،اعصابشم خورد میکنی..میتونی براش یه نسکافه ای،چای ،چیزی ببری باهم بخورین،خودش خواست حرف میزنه...ولی درکل مردا زمانی که همسرشون تو بغلشونه سردرد ودلاشونم باز میشه،راحت ترم باهاش میتونی حرف بزنی
اره ولی دست خودم نیس خیلی خودمو کنترل میکنم🤦🏼♀️
مشکل اینجاس عقدیم و دور از همیم اگ پیش هم باشیم ک خیلی بهتر میشه همه چی وقتایی ک حالش بد باشه نمیاد پیشم میگ دلم نمخیاد توروعم درگیر کنم ولی وقتایی ک اوکی باشه میاد... منم گاهن زنگ میزنم مامانش میگم مراقبش باشه
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز