نیمدونم چرا ولی این حس خود بیزاری. با اینکه ۲۲ سالمه ولی بدنم رو ول نمیکنه از بچگی والدینم همیشه منو یا تحقیر میکردن یا چون ازدواجشون بد بود همیشه منت سرم میزاشتن میگفتن اگه به خاطر تو نبود من الان طلاق گرفته بودم شاید باور نکنید حتی یا روزم یادم نمیاد تو خونه دعوا فحش نبوده باشه به جز روزایی که ازشون دور بودم دیگه خدایی نمیخوام سرتون رو دربیارم از آزار و اذیت هایی که کردن ولی یه کلمه اش هیچقوت یادم نمیره بهم گفت هر بلایی سرت بیارن مهم نیست برام چند سالی میشه قطع ارتباط کردیم(بعد از دو ماه اونموقع یکی میخواست بهم آسیب بزنه وقتی ۱۱ سالم بود)ولی نزاشتم و با هزار زحمت خودم رو از اونجا کشیدم بیرون ولی باور کنید صد تا ضربه چاقو میخوردم هر بلایی سرم اومد فقر هر چیزی به اندازه اون حرف خوردم نکرد در کل امیدوارم زندگی خودتون خوش خرم باشه معذرت یکم گفتم خودم رو خالی کنم .
بمیرم برات
سلام.گاهی اوقات باید بزاری احساسات در وجودت جریان پیدا کنن بدون اینکه اونا رو قضاوت کنی فقط اجازه بدی که حسشون کنی.شما آدم قوی هستین خیلی سختی ها رو پشت سر گذاشتین و هنوز سر پا هستین باید شکرگذار باشین و به خودتون افتخار کنین.
این نظر منه. امیدوارم به زودی حالتون بهتر بشه.
هم دردیم هیع 😞😞
تنها نیستی منم خانوادم همینه...
خدا همه بی مهری هایی رو ک دیدین براتون بطور خاص جبران میکنه و انشالله برسه روزی ک رویا هاتون رو زندگی کنید
میدونم چه حسیه راستش خودم راه خودم رو نمیدونم ولی هر چیزی که تجربه کرده باشم بهتون میگم اگه سعی کنید فاصله بندازید و رو خودتون کار کنید با وجود تمام سختی ها راهت یکم روشن تر میشه البته من خودم هنوز خیلی مشکل ذهنی دارم و تو کل زندگیم تاثیر گزاشته و به قول خودت به فنا رفتم ولی میدونم این راه رو که رفتم درست بود
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز