حسودیم میشه به اونایی که ارتباط خوبی با خدا دارن (ارتباط قلبی منظورمه نه اونا که ادعاشو دارن و بقیه رو باهاش تیکه پاره میکنند )
حال خوبی دارن واسه خودشون توکل عجیبی دارن هم ارامش دارن هم به بقیه ارامش میدن از خوندن یه دعا یا ذکر اوج لذتو میبرن
چرا خدا این حسو به ما نداده ؟
