با اینکه در نظر اطرافیان شاید خیلی خیلی فراتر از سنم زندگی کردم وبه چیزهایی چه شغلی و تحصیلی رسیدم که حداقل ۱۰ ۱۵ سال بعد باید میرسیدم
ولی درون من یک دختر کوچولو داره خیلی بهش سخت میگذره که قبول کنه یکماه دیگه ۴۰ سالش تماممیشه
حقیقتش انتظار نداشتم به این زودی ۴۰ سالگی رو دیدار کنم
دلممیخواد این یکماه و نیمتا تولدم کشششش پیدا کنه تا ابدیت و منهمچنان توی سی و خورده ای سال باقی بمونم
چهل ساله ها بیایزن حرف ببزنیم
منک از سی و خرده م ناراضیم ،،،حالا ک گفتی ی حالی شدم اصن چجوری با چهل مواجه بشم😶
من ۳۶ ام از الان خودم و باختم
منم روز تولد ۴۰ سالگیم خیلی ناراحت بودم اما الان که دو سال میگذره کمی بیحس شدم...
البته من موفقیتی هم کسب نکردم...
ولی خوب طبیعت دنیا و زندگی همینه...
من بحران سی سالگی داشتم اینقد افسرده شدم و احساس پیری میکردم که بدم می اومد بهم بگن سی سالته همون موقع یه نفر بهم گفت بحران چهل سالگی خیلی بدتره🥲 و من الان توی سی و پنج سالگی در حالی که به هدفاش نرسیده سخت غمگینم
اسی متاهلی یا مجرد
میگذره بالاخره، منم این و تو سی سالگی تجربه کردم ، الان ۳۶ هستم و دیگه برام مهم نیست ، شما هم یه مدت بعد یادت میره سن و سال و ، بنظرم آدم ها هر چقدر بی دغدغه تر باشند درگیر این بحران ها میشن ، منم یادمه ۳۰ سالگی خیلی آدم بی دغدغه ای بودم ، الان دیگه اینقدر همه چی شلوغ شده بعید میدونم بحرانی و حس کنم
مجردی
